Friday, 8 March 2013

Hope

Know not the  causes ,
I weep in my soul.
My mind is full of waves ;
Like a turbulent sea .
It's roaring around me
Sprinkles salt water
In my wounds;
And the desert storms
Fill my eyes with sandy dust.
The serenity I used to feel
In my solitude, is no more.
I weep heartbreakingly,
But oozes no tear drop!.
Grief carves me from within,
Like a worm inside a flower bud!

I feel  I were not born.
I wish I were not alive.
Forlorn and cursed is my soul,
Seeks shadow and shelter
In this lost world!
Who will listen to my lamentations?

The wast wavy desert surrounds me.
Will an alchemist ever appear,
With his precious shining metal,
To touch at the edge of my spirit
And make it glitter again!!

Thursday, 28 February 2013

ഒരു നീർക്കണം

ഒരു നീർക്കണം

എത്രയോ ജലകണങ്ങളുണ്ട്
മേഘങ്ങളുടെ കൈക്കുമ്പിളിൽ!
പളുങ്കു മണികൾ പോലെ
താഴെ വീണു ചിതറുന്നവ,
ചെളിയിലും പൊടിയിലും വീണ്
കറ കലരുന്നവ,
ഭൂമിയുടെ വരണ്ട മാറിൽ
വിലയം പ്രാപിക്കുന്നവ,
കരിങ്കല്ലിൽ തലതല്ലി
കരഞ്ഞൊടുങ്ങുന്നവ,
ആഴങ്ങളിലേയ്ക്ക് കിനിഞ്ഞിറങ്ങി
തെളിനീരുറവയായി
മറ്റെവിടെയോ
പൊട്ടിമുളയ്ക്കുന്നവ,
നേർത്ത കണികകളായിച്ചിതറി
ചക്രവാളത്തിൽ
മഴവില്ലുതീർക്കുന്നവ,
ജന്മാന്തരങ്ങളിലേയ്ക്കു കുളിരായി
മൃത്യുവക്ത്രത്തിൽ
അന്ത്യോദകമാകുന്നവ,
ഒരു ചേമ്പിലവട്ടത്തിന്റെ നെറുകയിൽ
സുതര്യമായ പൊട്ടുകുത്തുന്നവ,
ചിപ്പിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ വീണ്
മുത്തായിത്തിളങ്ങുന്നവ.
ഏതാവണം നിനക്ക്?
അതോ  നിന്റെ മുഖം തിളങ്ങുന്ന
എന്റെ  കണ്ണീലെ നീർമണിയോ?!!!


Saturday, 16 February 2013

പെണ്‍പിറപ്പ്‌*

പെണ്‍പിറപ്പ്‌

എന്തു കൊണ്ടാണ്
പെണ്ണിനെ ഉണ്ടാക്കുക?????
കരിങ്കല്ലുകൊണ്ടായാലോ?
വേണ്ട .
കഠിനഹൃദയയായിപ്പോകും!
കള്ളക്കണ്ണീരിലും കപടനാട്യത്തിലും
അലിയില്ല.

മരം കൊണ്ടാവട്ടെ?
വേണ്ടേ വേണ്ട.
വേരുകളും ചില്ലകളും വളർന്ന്,
മറ്റുള്ളവർക്കു തണലാകും.
അതൊട്ടും വേണ്ട.

മഴവില്ലുകൊണ്ടോ
മഴത്തുള്ളികൊണ്ടോ വേണ്ട;
ക്ഷണികവും, ചഞ്ചലവും ആണ്.
കാരിരുമ്പുകൊണ്ടും വേണ്ട,
തുരുമ്പിച്ചാലോ!

കളിമണ്ണുകൊണ്ടാവട്ടെ;
ചവിട്ടിത്തേച്ചു പതം വരുത്താം,
ഇഷ്ടം പോലെ അടിച്ചു പരത്താം,
തോന്നും പോലെ വലിച്ചുനീട്ടാം
സ്ഥായീഭാവം ഇല്ലേയില്ല;

ആവശ്യം കഴിഞ്ഞ് വലിച്ചെറിയാം
.വേനലിൽ  ഉണങ്ങിപ്പൊടിഞ്ഞോളും;
മഴയിലോ ,അലിഞ്ഞുപോകും.
തെളിവുകൾ അവശേഷിപ്പിക്കുകയേയില്ല.
അതല്ലേ നമുക്കും  വേണ്ടത്?!

Tuesday, 5 February 2013

സൂര്യനീതി*

സൂര്യനീതി


മീനമാസത്തിലെ സൂര്യൻ തിളക്കുന്ന-
തോർമ്മകൾ  പൊള്ളുമെൻ നെഞ്ചിലത്രേ!
ഒരു പച്ച നാമ്പില്ല തലനീട്ടുവാൻ ചാവ്
പേനാവു നീട്ടുന്ന ചുട്ട കാറ്റിൽ.

കനിവിൻ തണുപ്പിനെ കനവു കണ്ടാധിയിൽ
ജ്വരമൂർച്ഛ പൊള്ളുന്ന മാംസമോടെ,
ഇഴയുന്നു മുന്നോട്ട് കനൽ വിരിച്ചുള്ളൊരീ
പാതയോ നീളുന്നനന്തമായി.

ഇലകരിഞ്ഞുള്ളൊരീ വഴിമരച്ചില്ലയിൽ
ചാട്ടൂളിക്കണ്ണുമായ് കാത്തിരിപ്പൂ,
എത്രമേൽ കൊത്തിപ്പറിച്ചിട്ടുമുള്ളിലെ
വെറിയടങ്ങീടാത്ത കഴുകരെല്ലാം.

ഉമിനീരു വറ്റിയെൻ ,മിഴിനീരു ബാഷ്പമായ്
വരളുന്ന തൊണ്ടയിൽ നാക്കുപറ്റി
പൊടിതിന്നു തിന്നു ഞാനിഴയുന്നു  നീളവേ
ഒരു തണൽ വട്ടമാം കനവുമായി.

കുരിശേറി നിൽക്കുമെൻ  നെഞ്ചിലെ വിള്ളലിൻ
നോവിൽ ത്രിശൂലം തറച്ചിറക്കി,
കൈത്തുലാസ്സിൽ നീതി തൻ തട്ടു പൊങ്ങിയ
കൺകെട്ടഴിഞ്ഞൊരാ നീതിദൈവം!
കട്ടിക്കരിങ്കല്ലിൻ കൂർത്ത ചീളാലെന്റെ
നെറ്റിതകർത്തിതാ ന്യായപീഠം!

ഹേ സർവ്വസാക്ഷിയാം സൂര്യ, തിളയ്ക്കുന്ന
നെഞ്ചിലെ നോവിലെൻ വേവു ചേർക്കൂ.
'ഗാന്ധി'ചിത്രങ്ങൾ, കൊടിനിറങ്ങൾ കൊണ്ടു
മൂടിയിരിക്കുന്ന നേരിനെ നീ
അഗ്നിസ്ഫുടം ചെയ്തു നിർത്തുകീ വേദിയിൽ
സത്യം  ജ്വലിക്കട്ടെ  നിത്യമായി.


*,നീതി നിഷേധിക്കപ്പെട്ട സൂര്യനെല്ലി പെണ്‍കുട്ടിക്കും, അപമാനിതരായ മറ്റെല്ലാ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്കും വേണ്ടി.

                                                                                (ഫെബ്രുവരി  2013)
























Wednesday, 23 January 2013

ജ്ഞാനവും വിജ്ഞാനവും

ജീവിതത്തിൽ ചില നിമിഷങ്ങളിൽ
നാം വല്ലാതെ വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നതായും
ഈശ്വരനോളമുയർന്നതായും (അതോ താഴ്ന്നതായോ!?)
നമുക്കു തോന്നാറില്ലേ?

ആ നിമിഷങ്ങൾ പലപ്പോഴും
നാം ആരോടെങ്കിലും
ഹൃദയപൂർവ്വം ക്ഷമിക്കുന്നതോ,
വിലപ്പെട്ടതോ പ്രിയപ്പെട്ടതോ ആയ എന്തെങ്കിലും
നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ
ആർക്കെങ്കിലും നൽകുന്നതോ,
അത്യന്തം സ്വയം അപമാനിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ട്
മറ്റൊരാളുടെ ഉയർച്ചക്കു കാരണമാകുന്നതോ
ആയ നിമിഷങ്ങളായിരിക്കാം......

വെട്ടിപ്പിടിച്ചതോ , കവർന്നെടുത്തതോ,
കാത്തു വച്ചതോ, പകപോക്കിയതോ
നമ്മിൽ സ്വയംനിന്ദ ജനിപ്പിച്ചേക്കാം ചിലപ്പോൾ.
കുറച്ചു കൂടി വളർന്നാൽ അതും
നിസ്സംഗതയോടെ നോക്കിക്കാണാം നമുക്ക്
 

Sunday, 13 January 2013

കാഴ്ച്ചയ്ക്കപ്പുറം

കാഴ്ച്ചയ്ക്കപ്പുറം

തന്ത്രികൾ അഴിഞ്ഞേപോയ
എന്റെ മൺ വീണ
മടിയിലിരുത്തി,നീ
തേഞ്ഞ വിരലുകൾ കൊണ്ട്
മീട്ടിപ്പാടുമ്പോൾ,
തീരാത്ത നോവുകൾ
പൂവുകളായ് മാറുന്നതും,
അനുരാഗത്തിന്റെ മഴവില്ലുകൾ
അവയിൽ തെളിഞ്ഞു മായുന്നതും കണ്ടില്ലേ!
ശൃതിലയതാളമാർന്ന രാഗവീചികൾ
പൂമ്പാറ്റകളായ്
ചുറ്റും പെയ്തിറങ്ങുന്നത്
കണ്ടില്ലേ!

കരിന്തിരി പുകയുന്ന
ഈ മൺ വിളക്കിൽ
നീ പകർന്ന സ്നേഹം
പുനർജന്മമായിരുന്നു.
എന്നാൽ ,
മുനിഞ്ഞു കത്തി   തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോൾ
ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല
എന്റെ കുഴിമാടത്തിന്മേലായിരുന്നു
അതു എരിഞ്ഞിരുന്നതെന്ന്.

ഇത്തിരിക്കാഴ്ചവട്ടത്തിനപ്പുറത്തേക്ക്
കണ്ണു നീളാത്തവർ  നമ്മൾ.
ഒരു മിഴിനീർത്തുള്ളിക്കു പിന്നിൽ
ഒരു കണ്ണീർ ക്കടലുതന്നെ
ബാഷ്പമാക്കിയ
കനൽച്ചൂടറിയാത്തോർ,
തിരുമുറിവുകൾക്കു പിന്നിൽ
കീറിപ്പറിഞ്ഞ
മനസ്സു കാണാത്തവർ,
ഓരോ മഴത്തുള്ളിക്കുമുള്ളിൽ
ഭൂമിയുടെ വേവു കാണാത്തവർ.


Sunday, 6 January 2013

നിള*

നിള

നിളയെന്ന പേരാണെനിക്ക്,
നീല നിറമായിരുന്നന്നെനിക്ക്.
സ്നേഹാർദ്രമായി കൈത്തണ്ടിൽ തുടിക്കുന്ന
നീലഞരമ്പുകൾ പോലെ,
കാടിന്റെ നെഞ്ചിലെ നീരുറവിൽ നിന്നു
കൈവഴിയായ് ഞാൻ പിറന്നു.
കണ്ണീരു ചിന്നിയ പോലെ , നിലാവിന്റെ
ചില്ലു ചിതറിയ പോലെ,
നോവും കരച്ചിലും കയ്പും മധുരവും
നെഞ്ചിലൊളിപ്പിച്ചിരുന്നു.
പൊട്ടിച്ചിരിയായ് ചിതറി, ചിലമ്പുന്ന
പാദസ്സരങ്ങൾ കിലുക്കി,
കാറ്റിന്റെ കൈകളിൽ കൈ കോർത്തു രാക്കിളി-
പ്പാട്ടിലലിഞ്ഞു ഞാൻ  തേങ്ങി.
കർക്കിടകത്തിൽ കയർത്തും, തുലാക്കോളിൽ
ആകെ മദിച്ചും വിയർത്തും,
ചിങ്ങപ്പുലരിയിൽ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞുമെൻ
ശാലീനരൂപം ധരിച്ചും,
ഭാവഭേദങ്ങൾ പകർന്നാടി യീവിശ്വ
 വേദിയിൽ നാട്യം തുടർന്നു.

നിളയെന്ന  പേരെനിക്കിന്നും.
നീലനിറമില്ലെനിക്കിന്നു തെല്ലും.
കുളിരും നിലാവും കരം കോർത്തു മേളിച്ച
തീരങ്ങൾ തീരാവ്രണങ്ങൾ.
ചലവും  പഴുപ്പും നിറഞ്ഞീച്ചയാർക്കുന്ന
മുറിവാണു ഞാനിന്നു ഭൂവിൽ.
മാന്തുന്നു വീണ്ടുമീമുറിവിലൂടെ യന്ത്ര
ഹസ്തങ്ങൾ തീരാത്ത വെറിയാൽ.
തുമ്പികൾ പാറാത്ത, മിന്നാമിനുങ്ങുകൾ
മിന്നിത്തിളങ്ങാത്ത തീരം.
മണലില്ല തീരത്തു ജലമില്ലമാറത്തു
വിഷമാണു വടുകെട്ടി നില്പൂ.
നിളയെന്ന പേരിന്റെ നേരോ,
തെളിവാർന്നൊരുയിരിന്റെ ചൂരോ,
ചേരാതെ 'പെൺകരി'യാടുന്നു ഞാൻ,  നിങ്ങൾ
മൃത്യുവെന്നെന്നെ വിളിയ്ക്കൂ.
നിളയല്ല ഞാനിനിമേലിൽ
നീലനിറമില്ലെനിക്കിന്നു തെല്ലും.

                                                                        (ജനുവരി 2013)