Tuesday, 7 April 2015

തുറന്നു പറച്ചിലുകള്‍ക്ക് പിന്നില്‍

തുറന്നു പറച്ചിലുകള്‍ക്ക് പിന്നില്‍


നുണ പറയുക എന്നത് ഒരു നല്ല കാര്യമായി ഒരിക്കലും തോന്നിയിട്ടില്ല. അതില്‍ പാപപുണ്യ ചിന്തകള്‍ അവരോധിക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ല .. പറയുന്നത് നുണയാണെങ്കില്‍... അതില്‍ ഉറച്ചുനില്‍ക്കാന്‍  വലിയ പാടാണ്. ആദ്യം പറഞ്ഞതൊക്കെ മറക്കും കുറേകഴിഞ്ഞാല്‍ .... പിന്നെ ഏച്ചുകെട്ടലുകള്‍ വേണ്ടിവരും ...കൂടുതലും നുണകള്‍ തന്നെയാവും അതും .... എന്നാല്‍ സത്യമാണെങ്കില്‍ അത് ഒന്നേ ഉണ്ടാവൂ .ഒരിക്കലും മാറ്റിപ്പറയേണ്ടി വരില്ല ....

അവനവന്റെ ജീവിതത്തില്‍ത്തന്നെ ഉദാഹരണങ്ങള്‍ ധാരാളം കാണും ..

ഏറ്റുപറചില കുറച്ചുകൂടി വ്യത്യസ്തമാണ്...... അതിനെ സത്യസന്ധതയുടെ പരമകാഷ്ഠയായി ആളുകള്‍ വാഴ്ത്താറുണ്ട്.... കുറ്റബോധം വല്ലാതെ അലട്ടുമ്പോള്‍  ചിലര്‍ അവനവന്റെ തെറ്റുകള്‍ ഏറ്റുപറയാറുണ്ട് ...... മനസാക്ഷിയുള്ളവർക്കല്ലേ അത് സാധിക്കൂ എന്നാണു അതിനെക്കുറിച്ച് സാമാന്യജനത്തിന്റെ വിലയിരുത്തല്‍ ..ഒട്ടൊക്കെ ശരിയുണ്ടതില്‍.  കുറ്റബോധം തോന്നുക നന്മ വറ്റിയിട്ടില്ല എന്തിന്റെ ലക്ഷണമാണ്.

തുറന്നു പറച്ചില്‍ കഴിയുമ്പോള്‍ പറഞ്ഞവന്റെ /അവളുടെ  മനസ്സ് ശുദ്ധമായി ...നിര്‍മ്മലമായി ,, മനസ്സാക്ഷിക്കുത്ത് എന്ന ഭീകരാക്രമണം പിന്നെയില്ലാതെയും ആയി .....  എന്നാല്‍ അത് കേള്‍ക്കുന്നവന്റെ മനസ്സോ?   ഉദാഹരണത്തിന്  മകന്‍ അച്ഛനെ കൊല്ലാന്‍ തീരുമാനിക്കുന്നു ..അതിനുവേണ്ട സാമഗ്രികൾ വരെ കരുതിവയ്ക്കുന്നു..  (എന്തെങ്കിലും കാരണങ്ങള്‍ കാണാം  അത് തല്ക്കാലം വിട്ടുകളയുക ... ചിലപ്പോള്‍ തെറ്റിദ്ധാരണകള്‍ ആവാം )    സംഗതി നടന്നില്ല രണ്ടാള്ടെയും ഭാഗ്യം ...പിന്നെ അച്ഛനും മകനും തമ്മില്‍ ഭയങ്കര സ്നേഹത്തില്‍ ആകുന്നു ... മകന്റെ മനസ്സില്‍ സംഘര്‍ഷം ഈ സ്നേഹനിധിയായ അച്ഛനെതിരെ ആണല്ലോ തന്‍ ഗൂഢാലോചന നടത്തിയത് ...  കുറ്റബോധം  അവനെ വീര്‍പ്പുമുട്ടിക്കുന്നു ..ഉറക്കം ഇല്ല മനസ്സമാധാനമില്ല  വിശപ്പും ദാഹവുമില്ല ..പഠിക്കാനോ ജോലിചെയ്യാണോ സാധിക്കുന്നില്ല. സമൂഹത്തിലോ വീട്ടിലോ സ്വാഭാവികമായെ ഒരിടപെടലും നടക്കുന്നില്ല ....സംഘര്‍ഷം താങ്ങാന്‍ ആവാതെ അവന്‍ അച്ഛനോട് എല്ലാം തുറന്നുപറയാന്‍ തീരുമാനിക്കുന്നു....അതോടെ അവന്‍ നോര്‍മല്‍ ആയി .ഒത്തുകിട്ടിയ ആദ്യ അവസരത്തില്‍ അവന്‍ പശ്ചാത്താപ വിവശനായി കണ്ണുനീരിലൂടെ അച്ഛനെ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.  കാലില്‍ വീണു മാപ്പ് പറയുന്നു..

എത്ര മഹാനായ മകന്‍    എത്ര ഹൃദയശുദ്ധിയുള്ളവന്‍ ... പശ്ചാത്താപം തന്നെ ഏറ്റം വലിയ പ്രായശ്ചിത്തം ... മതങ്ങള്‍ തത്വശാസ്ത്രങ്ങള്‍ എല്ലാം അവനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു.
അവനെ അത്രമേല്‍ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന അച്ഛനിൽ,ആ ഏറ്റുപറച്ചില്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ എന്താവും !!!ആരും അതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുന്നേയില്ല ....മനസ്സിലെങ്കിലും അച്ഛനെ കൊല്ലാന്‍ ശ്രമിച്ച മകന്‍ വിശുദ്ധനാകുന്നു ...മകനെ സ്നേഹിക്കുക മാത്രം ചെയ്തിരുന്ന അച്ഛന് ആ തിരിച്ചറിവ് താങ്ങാന്‍ ആകുമോ ..ഒറ്റയടിക്ക് കേള്‍ക്കുന്ന ആ പരമസത്യം ? അശനിപാതംപോലെ അതയാളെ വേട്ടയാടും.  പണ്ടത്തെപ്പോലെ മകനെ സ്നേഹിക്കാന്‍ അയാള്‍ക്കാവുമോ?  ആയില്ലെങ്കില്‍ അയാളെ കുറ്റപ്പെടുത്താന്‍ പറ്റുമോ? അശ്വത്ഥാമാവിനെപ്പൊലെ ശിഷ്ടകാലം മുതൽ നെഞ്ചിൽ അദൃശ്യമായ ഒരു മുറിവും പേറി അയാൾ നടക്കേണ്ടിവരില്ലേ?

സ്വന്തം നെഞ്ചിലെ ഭാരം മറ്റൊരാളുടെ നെഞ്ചിലേയ്ക്ക്   ഇറക്കിവയ്ക്കുകയാണ് വാസ്തവത്തിൽ ഏറ്റുപറച്ചിലുകാരൻ ചെയ്യുന്നത്....എന്നിട്ടും അയാൾ മഹത്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു...ഭാരം ഏറ്റെടുക്കുന്നവൻ അഗണ്യകോടിയിൽ തള്ളപ്പെടുന്നു..പ്രത്യയശസ്ത്രങ്ങളും  ആദ്ധ്യാത്മികതയും അയാളെക്കുറിച്ച് മൗനം പാലിക്കുന്നു...
ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാർക്കിടയിലും ഇതു ബാധകമാണ്... അവിഹിതമായ സഹവാസങ്ങളിൽ മതിവരുവോളം ഏർപ്പെട്ട് രോഗാവസ്ഥയിലോ  മറ്റ് ഏതെങ്കിലും സാഹചര്യങ്ങളിലോ പങ്കാളിയോട് തുറന്നു പറഞ്ഞ് മാന്യ(ൻ) ആകുന്നവരും ഇതുതന്നെയാണ് ചെയ്യുന്നത്...ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ തികഞ്ഞ സ്വാഭാവികതയോടെ ശിഷ്ടജീവിതം ആസ്വദിക്കാൻ ആ പങ്കാളികൾക്കാകുമോ  ഇല്ലെങ്കിൽ അയാളെയോ അവരെയോ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ പറ്റുമോ? 

മുഖം നോക്കുന്ന കണ്ണാടിയിലേയ്ക്ക് ഒരു വലിയ കല്ലുവലിച്ചെറിഞ്ഞിട്ട് അതു പൊട്ടരുതെന്നും അഥവാ പൊട്ടിയാൽത്തന്നെ മുന്നേപ്പൊലെ ഭംഗിയിൽ മുഖം കാണണമെന്നും ശഠിക്കുന്നതു നന്നോ? കല്ലു തലയിൽ ചുമന്നു വശം കെട്ടെങ്കിൽ മറ്റെവിടെയെങ്കിലും വലിച്ചെറിയാമല്ലോ  .. അവനവൻ മുഖം നോക്കുന്ന കണ്ണാടിയിൽ തന്നെ വേണമെന്നില്ലല്ലോ!!!

സത്യം പറച്ചിലിന്റെ മഹത്വം ഉയർത്തിപ്പിടിയ്ക്കുമ്പോൾ സത്യം വേദനാജനകമെങ്കിൽ, അത് ഏറ്റുവാങ്ങുന്നവന്റെ നെഞ്ചുനീറ്റൽ അറിയാതെപോകരുത്...സ്വയം ശുദ്ധീകരിക്കുക എന്നതു സൂക്ഷ്മമായ അർഥത്തിൽ ഒരുതരം സ്വാർത്ഥതയാണ്. മറ്റുള്ളവർക്ക് എന്തു സംഭവിച്ചാലും എന്റെ ഭാഗം ശരിയാക്കണം എന്ന സ്വാർത്ഥത.. സ്വർഗ്ഗകാമനപോലും സ്വാർത്ഥം തീണ്ടിയാൽ അശുദ്ധമാകും എന്നതാണ് നമ്മുടെ തത്വശാസ്ത്രം... അപ്പോൾ ഈ ഏറ്റുപറച്ചിലിനെ പുനർവിചിന്തനം ചെയ്യേണ്ടതല്ലേ?? 

(ഏപ്രില്‍ 2015)

Monday, 23 March 2015

തനിച്ചാകുമ്പോള്‍

തനിച്ചാകുമ്പോള്‍


തനിച്ചായിരിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്
ഉള്ളിലേയ്ക്ക് നോക്കാന്‍
അത് നമ്മെ സഹായിക്കും, 
ചില വാതിലുകള്‍ തുറക്കാനും......
അങ്ങിനെയൊന്ന്‍ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നോ
എന്ന് നാം അദ്ഭുതപ്പെടുകപോലും ചെയ്യും !

ഇത്രനാള്‍ കോര്‍ത്തുനടന്നിരുന്ന കൈവിരലുകള്‍
പെട്ടെന്ന് ഊര്‍ന്നു മാഞ്ഞുപോകുമ്പോള്‍
വേദനിച്ചേക്കാം.
പൊരുത്തപ്പെടാന്‍ ആകാത്തവിധം
മുറിഞ്ഞേക്കാം.
മരുഭൂമിയുടെ കനലുരുക്കത്തിലേക്ക്
നഗ്നമായ പാദങ്ങള്‍
തനിയെ പെറുക്കിവയ്ക്കുമ്പോള്‍
പൊള്ളിപ്പിടഞ്ഞേക്കാം ....
കാടിന്റെ ശാന്തമായ അശാന്തിയിലേക്ക്
രാവിന്റെ അനന്തതയിലേക്ക്
വിടരുന്ന കണ്ണുകള്‍
മറ്റൊരു ജോഡിയെ കൂട്ടുതേടിയേക്കാം..
ചില്ലകള്‍ മുറിച്ചുമാറ്റിയ തായ്ത്തടി
ശൂന്യമായ ആകാശത്തേക്ക്
നിലവിളിക്കുമ്പോലെ,
ഒരുകാര്‍മേഘത്തിന്റെ കനിവ് തേടിയേക്കാം
എങ്കിലും തനിച്ചായിരിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്
നഷ്ടങ്ങള്‍ എത്ര പ്രിയതരങ്ങളായിരുന്നെന്ന്
അത് നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തും.
നാം എത്ര നിസ്സഹായരെന്നും .......

(മാര്‍ച്ച്‌ 2015)

Saturday, 14 March 2015

കടല്‍നീല

പെയ്തുപെയ്ത് എന്നില്‍ നിറഞ്ഞ കടല്‍,
അഥവാ
ഒഴുകിയേവന്ന്‍ എനിക്ക് നിറയാനുള്ള കടല്‍,
അതായിരുന്നു നീ.

എന്റെ നോട്ടമെത്താത്ത ഉയരങ്ങളില്‍
മേഘങ്ങളില്‍ മേഞ്ഞുനടന്നവന്‍ നീ
അവിശുദ്ധി തീണ്ടാത്തവന്‍.

ഭൂമിയുടെ മുല ചുരത്തിയ
പിറവിയുടെ പുണ്യം,
പ്രവാഹതീവ്രതയാല്‍ കെടുത്തിക്കളഞ്ഞവള്‍
എല്ലാ അശുദ്ധികളേയും ഉൾക്കൊണ്ടവൾ
അതായിരുന്നു ഞാൻ.

പ്രഭവവും പാതകളും വേറെയായിട്ടും
ചാക്രികചലനത്തിന്റെ
അനിവാര്യതയാല്‍ ദൃഢബദ്ധർ നമ്മൾ.
നിന്നിലെ നന്മയുടെ നിറവും
എന്നിലൂടെയൊഴുകി നിറയുന്ന കറകളും
കൂടിച്ചേരുന്ന കടൽനീല .
അഹംബോധം ശമിപ്പിച്ച്
നമുക്കവിടെ ശുദ്ധി തേടാം

മാര്‍ച്ച്‌  2015

കണ്ണുനീരിന്റെ നദി

കണ്ണുനീരിന്റെ നദി

നദികള്‍ ഒഴുകിയകലുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ലേ
എത്രയോ കാലമായി
ഒരേ ചാലിലൂടെ ....
അടിത്തട്ട് തെല്ലൊന്ന്‍ നനച്ചേക്കാം
ചെളിയെല്ലാം കഴുകിക്കലക്കി
കൊണ്ടുപോയേക്കാം
എന്നാല്‍ കിനിഞ്ഞിറങ്ങി
ഭൂമിയിലേയ്ക്ക്  ചോര്‍ന്നു തീരുകയില്ല
ചുറ്റുമുള്ളതിനെ  ഊട്ടിയും നനച്ചും
പൂവണിയിക്കും

ദുരന്തങ്ങള്‍ പെയ്തുതല്ലി,
ഹൃദയം ഉറച്ച് പാറയാകുമ്പോള്‍
കണ്ണുനീരിന്റെ നദിയും  ഇതുപോലെ
നമുക്ക് മേലെ കൂടി
നിസ്സംഗമായി ഒഴുകിപ്പോകും
ഉള്ളില്‍ കിനിഞ്ഞിറങ്ങി
അവിടം ചതുപ്പാക്കുകയേയില്ല

കെട്ടി നിര്‍ത്തുമ്പോള്‍ ചുറ്റുമുള്ളിടം
പതുപതുത്ത ചതുപ്പാകും.
ആര്‍ദ്രതയുടെ നീരൊഴുക്കുകള്‍ കാട്ടി
ആകര്‍ഷിച്ച് വലിച്ചെടുക്കും.
ഇറ്റ് നീര്‍ത്തെളി കാട്ടി
ചതിച്ചുവലയ്ക്കുമത്.
ഇരുട്ടിലും തണുപ്പിലും പതിയിരിക്കുന്ന
ചതിയുടെ കുടിയിരിപ്പുകൾ
അവിടെ തഴച്ചുവളരും.

നദികളെ തടഞ്ഞുനിര്‍‍ത്തരുത്,
കണ്ണുനീരിനെയും.
ഒഴുക്കാണ് അവയുടെ ജന്മസ്വഭാവം.

ഒഴുകിയൊഴുകിപ്പോകുമ്പോള്‍
അടിത്തട്ടില്‍ ചില്ലൊളി പൂണ്ട
വെള്ളാരംകല്ലുകള്‍ തെളിയും
സങ്കടങ്ങളുടെ കൂര്‍ത്ത മുനകള്‍ തേഞ്ഞുതീര്‍ന്ന്‍
സാളഗ്രാമങ്ങളാകും ,
ആത്മസ്വരൂപം തെളിയുന്ന സാളഗ്രാമങ്ങൾ...

മാര്‍ച്ച്‌ 2015

Friday, 20 February 2015

ഗൗളിവാൽ

ഗൗളിവാൽ

അറയും നിരയും പൊളിച്ചിറക്കി,
ഭഗവതി വാഴുന്ന മച്ചിറക്കി,
ഭൂമിയില്‍ ലംബമായ് വീടുകെട്ടി,
മേന്മേല്‍ നിലകള്‍ പണിതുയര്‍ത്തി.
ആധുനികോത്തരസംവിധാനം,
അപ്രതിരോധ്യമാമാഡംബരം,
ഒന്നു വിരല്‍ത്തുമ്പമർത്തിയാലോ
വര്‍ണ്ണം, വെളിച്ചം, തണുപ്പുമെത്തും.

ചിട്ടയായ് നീ വീടലങ്കരിച്ചു,
മാറാല കേറാതെ തൂത്തുവച്ചു,
പൊടിയില്ല തലമുടിനാരുമില്ല,
പാഴ്കടലാസുകളൊന്നുമില്ല.
ചാവിന്റെ സ്മാരകം പേറിനില്‍ക്കും
കാഴ്ചബംഗ്ലാവിന്റെ നിശ്ചലത്വം!
തെല്ലും തുറക്കാത്ത ജാലകങ്ങള്‍
കൊട്ടിയടച്ചുള്ള വാതിലുകള്‍
വഴിതെറ്റിവന്നില്ലെറുമ്പു പോലും
മൂളിപ്പറന്നില്ലൊരു കൊതുകും.

എങ്കിലും നിന്റെ കിനാക്കള്‍ പൂക്കും
വര്‍ണ്ണപ്പ കിട്ടിന്‍ ചുവരുകളില്‍,
നീയിളവേല്‍ക്കെ നിന്‍ കണ്‍കള്‍ മേയും
ആഡംബരത്തിന്‍പുതിയ മച്ചില്‍,
പൂവിതള്‍ കാലടി വച്ചുനീളേ
സ്വൈരം നടന്നു ഞാനിച്ഛപോലെ.
തറയിലിരുകാലിൽ നീ നടക്കെ
ഭിത്തിയില്‍ മച്ചില്‍ നടന്നു ഞാനും
വീക്ഷണകോണുകള്‍ മാറിയിട്ടോ
ഞാന്‍ കണ്ട കാഴ്ച നീ കണ്ടതില്ല.
ഉണ്മയെന്നോര്‍ത്തു നീ കണ്ടതെല്ലാം
ഞാനോ തലതിരിവോടെ കണ്ടു.
നീ കണ്ടതാവാം നിനക്ക് പഥ്യം
ഞാന്‍ കണ്ട കാഴ്ചയെനിക്കു  സത്യം.
കാണുന്നതല്ലേ പറഞ്ഞിടാവൂ
കാണുന്നതെല്ലാം പറഞ്ഞു ഞാനും.
അപ്രിയമോതരുതെന്ന തത്വം
ജന്തുലോകത്തില്‍ പഠിച്ചതില്ല.

നീയസഹിഷ്ണു മനുഷ്യനത്രേ
വാളും വടിയുമായ് നേര്‍ത്തു വന്നു
എന്തു ഞാന്‍ കൈവിടും കാഴ്ചകളോ,
സത്യം വദിക്കും ചിലപ്പുകളോ,
ഉത്തരത്തിന്മേല്‍ നടപ്പുതാനോ,
ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യമല്ലോ!

 വാല്‍മുറിച്ചിട്ടു ഞാന്‍ പോയിടുന്നു
വാലിനേക്കാള്‍ വില ജീവനല്ലോ.
നോവുമെന്നാലും മരിക്കുകില്ല
വേവുമെന്നാലും കരിയുകില്ല.
തുള്ളിപ്പിടയ്ക്കുമതിനെ നോക്കി
തൃപ്തമായ്‌ മാര്‍ജ്ജാരദൃഷ്ടി നിന്നില്‍
നേട്ടത്തിന്‍ നാള്‍വഴിപ്പുസ്തകത്തില്‍
താള്‍ മറിക്കുന്നു നീ, ഞാന്‍ ചിരിപ്പൂ !!!






Thursday, 19 February 2015

ഒരു തൂവല്‍ പോലെ ........

ഒരു തൂവല്‍ പോലെ ........

പ്രളയമായിരുളു വന്നെത്തിയുള്ളില്‍
ഹരിതമില്ലനുരാഗതരുവുമില്ല
ശൂന്യതമോഗര്‍ത്തമേകനേത്രം
മോഹഭംഗത്തിന്‍ ചുഴിക്കറക്കം
കാറ്റിലകപ്പെട്ട  തൂവല്‍പോലെ
ഭാരമില്ലാത്തോരിലയനക്കം
എത്രയഹങ്കാരശൂന്യമായി
കൊണ്ടുപോകുംവഴി  പോയിടുന്നു !!

അന്ധകാരാവൃതവീഥികളില്‍
എകാന്തസഞ്ചാരിയാണുപോലും
ഉള്‍വലിഞ്ഞുള്ളിലേയ്ക്കിറ്റുവീഴും
കണ്ണുനീരൊച്ചയേ കേള്‍പ്പതുള്ളൂ
ആരുടെ കയ്യിലീ ചണ്ഡവാത -
ക്കാമക്കരുത്തിന്‍ കടിഞ്ഞാണുകള്‍
കെട്ടറുത്താരാണയച്ചതിനെ
കട്ടിക്കരിമ്പാറയല്ലയുള്ളം

പൂവിതള്‍ത്തുമ്പില്‍ തുളുമ്പിനില്‍ക്കാന്‍
പേമാരി വേണ്ടൊരു മഞ്ഞുതുള്ളി
തൂവലാല്‍ തൊട്ടപോലുമ്മനല്കാന്‍
തീകത്തിയാളിപ്പടര്‍ന്നിടേണ്ട
കാറ്റിന്‍കരുത്തിലേയ്ക്കെത്ര പണ്ടേ
മേഘമായെന്നെക്കൊടുത്തുപോയ് ഞാന്‍  
ചക്രവാളത്തില്‍ പൊലിഞ്ഞുതീരാന്‍
പോരുമോ കൂടെ നീ  മാരിവില്ലായ് !!

(ഫെബ്രുവരി   2015)





Tuesday, 17 February 2015

സഹയാത്ര

സഹയാത്ര

ഒരുമിച്ചായിരുന്നു നടന്നു തുടങ്ങിയത്
കാട്ടുപാതകള്‍ തിരഞ്ഞെടുത്തതും
ഒരേയിഷ്ടം.
പാതിവഴിപോലും പിന്നിട്ടില്ല
കിതപ്പാറ്റാന്‍ ഒന്നിരുന്നതേയുള്ളൂ
കിനാക്കണ്ടതുകൂടി ഒരുമിച്ചായിരുന്നു
എപ്പോഴോ കിനാവുകള്‍    വഴിപിരിഞ്ഞു

വഴിയെല്ലാം കുഴിയെന്നും
ഇരുപുറവും ചതുപ്പെന്നും  ചൊല്ലി
നീ പിന്തിരിഞ്ഞു
വിരിച്ച ചിറക്‌ പൂട്ടാനല്ലെന്നും
തീയില്‍ മുളച്ചത് വെയിലില്‍ വാടാനല്ലെന്നും
ഞാന്‍ മുന്നോട്ടും

പിന്‍ നടപ്പിന്‍ സാധ്യതകള്‍  കണ്ടറിഞ്ഞു
പഠിച്ചവന്‍ നീ
തോട്ടിയില്‍ കൃത്യമായി കൊളുത്താം
ഉന്നം തെറ്റാതെ  കുരുക്കെറിയാം
കൂര്‍ത്തുവരുന്ന സംശയമുന
പിന്‍കഴുത്തില്‍ അമര്‍ത്താം.

നിശ്ശബ്ദപാതപതനങ്ങള്‍
കനത്ത ഒച്ചകളാക്കി
നീ ഓടിക്കാനും
ഞാന്‍ ഓടാനും തുടങ്ങിയതെപ്പോള്‍ !
കോമ്പല്ലുകള്‍ കൂര്‍ത്തും
നഖങ്ങള്‍ നീണ്ടും വന്നത്
ചുംബനത്തില്‍ ചോര മണത്തത്
(അത് എന്റെ തന്നെ ചോരമണം )
എപ്പോള്‍

കാര്‍മേഘത്തിന്റെ കരിമ്പടം പുതച്ചും
പാറുന്ന മുടിയിഴകളില്‍ 
മഞ്ഞിന്‍റെ പൂമ്പൊടി പുരണ്ടും
മലമുകളില്‍നിന്ന് ഇറങ്ങിവരുന്നവനേ
ഒരു വലപ്പാടകലം, ഒരു തുഴയകലം
ഒടുവില്‍ ഒരു കൈപ്പാടകലവും!
അതും വേണ്ട 
ഒരു ചുംബനത്തിന്റെ കുഞ്ഞുദൂരമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ
നിന്റെ തണുത്ത ചുണ്ടുകള്‍ക്കും 
എന്‍റെ കഴുത്തിലെ പിടയ്ക്കുന്ന ഞരമ്പിനും ഇടയില്‍ ..........


പിറവിമുതല്‍ കൂട്ടുനടന്നത്
വേട്ടയാടുവാന്‍ എന്നറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍
ജപമാലയും തകിടുകളും
പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ്
എപ്പഴേ  ഞാനത് ഒരുക്കിവയ്ക്കുമായിരുന്നു !!!
കൊല്ലുന്നതിനേക്കാള്‍ നിനക്കിഷ്ടം
പ്രാണന്‍ കൊണ്ട്  കളിക്കുന്നതായിരുന്നല്ലോ !!!